neokobieta.pl - zostań NeoKobietą!

Ekspert radzi: dermatolog

Prof. dr hab. med. Grażyna Broniarczyk-Dyła
Kierownik Kliniki Dermatologii Ogólnej, Estetycznej
i Dermatochirurgii UM w Łodzi

Skóra w okresie menopauzy

Obniżony poziom estrogenów jest przyczyną pojawiania się różnorodnych objawów starzenia się skóry, zwanych starzeniem hormonalnym. Dochodzi do ścieńczenia naskórka i skóry właściwej, w której następuje zanik włókien kolagenowych, zwyrodnienie włókien elastynowych i zmniejszenie ilości związków posiadających zdolność wiązania wody, czyli glikozaminoglikanów. Do najważniejszych z nich należy kwas hialuronowy. Zanikowi ulega także tkanka podskórna. W wyniku tych procesów skóra traci gęstość i elastyczność, zwiększa się jej podatność na urazy mechaniczne, pogłębiają się naturalne, linijne zagłębienia i bruzdy skórne. Pojawiają się nowe oraz uwydatniają już istniejące zmarszczki. Rozpoczęcie menopauzy znacząco przyspiesza procesy formowania się zmarszczek powstających na skutek naturalnego procesu starzenia się skóry i fotostarzenia. Wpływ na widoczność zmarszczek ma również zmniejszenie zawartości wody w skórze. Dodatkowo, zwłaszcza u osób, które nie stosowały odpowiedniej ochrony przeciwsłonecznej, na skórze pojawiają się przebarwienia. Widoczne jest to zwłaszcza w obrębie skóry twarzy, gdzie liczba receptorów estrogenowych jest szczególnie duża.

Niedobór żeńskich hormonów płciowych w istotny sposób zmienia także stan fizjologiczny skóry. Dochodzi do zaburzeń naczynioruchowych, objawiających się bardzo charakterystycznymi uderzeniami gorąca oraz zlewnymi potami. Zmniejsza się ilość i skład związków tłuszczowych, tworzących tzw. fizjologiczny płaszcz lipidowy skóry. Konsekwencją tego jest zwiększenie przeznaskórkowej utraty wody, które z obniżeniem zawartości kwasu hialuronowego, przesądza o suchości skóry. To również wpływa na głębokość tworzących się zmarszczek.

‘Nie mam zamiaru gloryfikować menopauzy. Przekwitanie nie jest łatwym czasem dla kobiet, ale bez wątpienia jest kolejnym ekscytujący momentem w życiu, ze wszystkim, co ze sobą niesie’

Cybill Sheperd

W okresie menopauzy, na skutek wspomnianego spadku aktywności hormonalnej dochodzi do zmniejszenia gęstości skóry. Zmiany zachodzą we wszystkich jej warstwach: połączeniu skórno-naskórkowe spłaszcza się, znacznemu osłabieniu ulega macierz międzykomórkowa (ECM). U podstaw tych zmian leży spadek liczby i aktywności czynników wzrostu - naturalnie występujących w organizmie – także w skórze - protein, które warunkują komunikację między komórkami. W okresie menopauzy, ta komunikacja słabnie, i procesy proliferacji i dyferencjacji w tkankach skóry nie zachodzą już optymalnie. Skóra traci więc zdolność regeneracji i odbudowy, a widoczne tego efekty to: wiotczenie skóry, opadanie owalu twarzy, niewyraźny kontur szyi, a nawet zmiana proporcji między poszczególnymi partiami twarzy.

Miejscowo wskazane jest stosowanie preparatów dermokosmetycznych, które zawierają składniki aktywne o działaniu korzystnym na wewnętrzną materię skóry, poprawiające jej gęstość, pobudzające naturalne mechanizmy odbudowy oraz takie, które nawilżają i natłuszczają skórę, łagodzą podrażnienia i działają przeciw wolnym rodnikom. Ważna jest również ich rola regenerująca i uszczelniająca oraz wzmacniająca naczynia krwionośne. Dodatkowymi metodami łagodzenia objawów starzenia się skóry są: stosowanie hormonalnej terapii zastępczej (HTZ), preparatów o działaniu estrogenopodobnym pochodzenia roślinnego (fitoestrogeny) oraz nieinwazyjnych zabiegów z zakresu dermatologii estetycznej i dermatochirurgii (peelingi, wypełniacze, mezoterapia i inne).